Blog || 28 || Dat was even schrikken

Zoals jullie al lezen.. Dat was even schrikken!

Woensdag hadden thomas en ik een heel rustig dagje omdat die toch de afgelopen dagen wat vaker aanvalletjes had gehad. Nina zouden we ophalen van school, even naar zwemles en voor de rest thuis lekker spelen. Samen met papa lekker avondeten en daarna ging papa weg naar M.E.T.R.O. Scheveningen om te repeteren.

Samen knuffelen met mama

Nadat papa weg was, begon alle ellende! Thomas kreeg een reeks van 6 aanvallen achter elkaar in 30 minuten tijd, waarbij we bij aanval 4 noodmedicatie hebben moeten toedienen. Vervolgens ging hij gewoon door in zijn aanvallen en wist ik dat het fout ging! 112 gebeld en die kwamen met toch wel enige spoed ter plaatste. In de tussentijd was thomas eigenlijk weer rustig geworden en hing hij in mijn armen. De ambulance broeders wilden hem toch even voor geruststelling en controle naar het Reinier de graaf ziekenhuis toebrengen.

in de ambulance, gelukkig bij mama op schoot.

Nina ging ook mee met de ambulance en hielp mij zo goed en kwaad als ze kon met alles afsluiten thuis. Toen we in het ziekenhuis aankwamen, kwam er een verpleger naar ons toe. Hij vond Thomas erg alert en zou de kinderarts roepen maar dit kon nog wel even duren. De kinderarts kwam eigenlijk redelijk snel en deed wat onderzoekjes bij Thomas. Zij zag niets vreemds aan hem dus vond het verstandig om even te overleggen met de neuroloog. Ondertussen waren Thomas en Nina lekker aan het spelen samen en leek er niets met Thomas aan de hand te zijn.

Samen spelen met zijn zus

De coassistent neurologie kwam bij ons en hoorde het verhaal aan wat er gebeurd was. Hij had het over even overleggen met de neuroloog of ze medicijnen gingen ophogen, en dat ze even contact zouden leggen met het Sophia kinderziekenhuis in Rotterdam omdat Thomas daar onder behandeling is. Ook zei de coassistent dat de kans groot was dat we gewoon weer naar huis konden en we het konden bespreken met het Sophia.

en weer wachten….

De coassistent kwam bij ons terug nadat hij overleg had gehad met de Neuroloog. Hij ging zitten en zei “om een lang verhaal kort te maken, Thomas wordt opgenomen voor observatie nadat hij een status epilepticus heeft doorgemaakt”. Daar zaten me moeder en ik dan met een mond vol tanden, want dit was wel het laatste wat we nu verwacht hadden. Ze wilde hem observeren omdat het na een status epilepticus kan zijn dat andere organen in het lichaam erop gaan reageren en ze niet wilde dat dit thuis gebeurde maar in het ziekenhuis onder controle van hun. Thomas werd naar de kinderafdeling gebracht en in overleg bleef oma bij hem slapen die nacht.

Daar lag ons knulletje dan aan allerlei draadjes en metertjes.

In overleg zou ik toch donderdagochtend even naar me werk gaan, maar wel proberen zo snel mogelijk richting het ziekenhuis te gaan om weer bij onze zoon te zijn. Nina was gelukkig samen met papa thuis. Tussen kwart over 8 en half 9 ben ik op werk weg gegaan naar onze zoon toe. Hij had in de nacht een dip gehad in zijn hartslag waardoor er ondertussen ook al een ecg gemaakt was. Deze zouden ze later op de dag nogmaals herhalen en overleggen met de cardioloog. Wat een dag was dit, wachten, wachten, wachten. Ook omdat de verpleging het onwijs druk had, daar de hele afdeling vol lag met zieke kindjes. Die meiden liepen de benen uit hun lijf.

de metertjes bleven draaien bij hem… Alles om hem goed in de gaten te kunnen houden!

De coassistente cardiologie kwam bij ons en vertelde ons dat ze bij thomas een vertraging in zijn hartslag hadden gezien. Het hartritme begint bij de sinusknoop, die stuurt een elektrisch signaal door naar de boezems. tussen de boezems en de kamers zit een 2de centrum, met de AV-knoop. Wat er dus waarschijnlijk bij Thomas aan de hand is, is dat er een vertraging zit in de knopen waardoor zijn hartslag soms ineens heel erg dipt. Dit kan komen door het medicijngebruik die Thomas op dit moment heeft voor zijn epilepsie. Voor nu was het niets om ons zorgen over te maken, maar wel iets wat mee genomen moet worden naar het Sophia kinderziekenhuis in Rotterdam voor als ze Thomas weer medicijnophoging of andere medicijnen gaan geven. Ook zal waarschijnlijk vanuit daar een cardioloog mee gaan kijken, dus misschien volgen er ook nog wel andere onderzoeken. Dit is allemaal afwachten voor nu, maar we zijn blij dat ons mannetje lekker bij ons thuis is, ook al is hij behoorlijk moe van de afgelopen dagen!

heel veel bijslapen, waarvan mama het gelukkig mee kon doen, door mama haar lieve collega’s die geregeld hadden dat mama bij Thomas kon blijven! Super bedankt lieve collega’s!

Een gedachte over “Blog || 28 || Dat was even schrikken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s